Ruime bescherming voor vrijheid van meningsuiting politici: ‘beetje Andrew Tate vibes’ toegestaan

Rb. Midden-Nederland 24 april 2026, IEF 23511; IT 5243; ECLI:NL:RBMNE:2026:1870 ([eisende partij] tegen Volt en [gedaagde partij sub 2]). In dit kort geding staat de vraag centraal of uitlatingen van een politica tijdens een gemeenteraadsvergadering, en de daarna op social media, onrechtmatig zijn tegenover een verhuurder, [eisende partij]. De politica sprak onder meer over “Andrew Tate vibes” en kwalificeerde diens verhuurpraktijken als intimiderend. [eisende partij] verhuurde bijvoorbeeld enkel aan vrouwen.

De voorzieningenrechter wijst de vorderingen tot rectificatie af. Bij de beoordeling staat de afweging tussen het recht op eer en goede naam en de vrijheid van meningsuiting centraal. Daarbij komt aan politici een ruime mate van vrijheid toe, zeker wanneer zij maatschappelijke misstanden aankaarten. De uitlatingen worden aangemerkt als waardeoordelen en niet als feitelijke beschuldigingen. De toevoeging van termen als “vibes” maakt duidelijk dat het gaat om een subjectieve kwalificatie. Bovendien sluiten de uitlatingen aan bij reeds gepubliceerde mediaberichten over het verhuurbeleid van eiser. Hoewel de rechter erkent dat de uitlatingen ingrijpend zijn en genuanceerder hadden gekund, is de grens van de vrijheid van meningsuiting niet overschreden. Ook het delen van fragmenten op social media maakt dit niet anders. De vorderingen worden afgewezen en eiser wordt veroordeeld in de proceskosten.

3.14 Hoewel de bedoeling achter een uitlating niet van doorslaggevende betekenis is voor (de beoordeling van) de onrechtmatigheid ervan9, vindt de voorzieningenrechter dat deze bedoeling ook voldoende tot uitdrukking komt in de woorden die [gedaagde partij sub 2] heeft gekozen. Zo vergelijkt ze [eisende partij] namelijk niet met Andrew Tate, maar benoemt ze dat zij “een beetje Andrew Tate vibes” krijgt. Door de toevoegingen van “een beetje” en “vibes”, wordt duidelijk dat ze [eisende partij] niet één op één met Andrew Tate en al zijn gedragingen vergelijkt, maar dat het gaat om haar gevoel bij de situatie. Dit blijkt ook uit de overige uitlatingen, waarin [eisende partij] niet van seksueel grensoverschrijdend gedrag of seksuele intimidatie beschuldigd wordt. Volt en [gedaagde partij sub 2] maken juist een onderscheid tussen het handelen van [eisende partij] en seksuele intimidatie. In de gemeenteraad kaart [gedaagde partij sub 2] namelijk de verschillende problemen aan waar Amsterdamse vrouwelijke huurders mee te maken krijgen, waarvan de volgens [gedaagde partij sub 2] oneerlijke voorwaarden die [eisende partij] eerder stelde één voorbeeld is, en waarvan seksuele intimidatie van huursters in Amsterdam in algemene zin een ander voorbeeld is. Wat [gedaagde partij sub 2] wel zegt over het vroegere verhuurbeleid van [eisende partij] is dat het een “ongemakkelijke en intimiderende situatie voor huurders” opleverde, dat hij in andere media als “hijgerige huurbaas” is neergezet, en dat huurders moesten “dealen met ongemak en toch wel een soort van viezig gevoel”. Deze uitlatingen zijn een weergave van de inhoud van de artikelen in Het Parool en de Quote, en het gevoel van de huurders die in dat artikel worden geciteerd.